حکمرانی فرهنگپایه با تکیه بر میراث فرهنگی
باور عمومی از «میراث فرهنگی»، داشته و دارایی از «که و چه» «بودم های تاریخی» است که موجب تفاخر است و عموماً به «که و چه» «باشم های امروزی» منتهی نمی شود. در مراتب حفظ و صیانت از میراث فرهنگی نیز این نقصان رویکردی، موجب تعارض باوری و عملی بر اهمیت و ضرورت حفاظت از آن، در مسیر رشد و توسعه کشور شده است و میراث فرهنگی را به عنوان مهم ترین رکن و منبع توسعه پایدار سرزمینی در پایه ریزی چهارچوب های حکمرانی کشور بی نقش و تأثیر می کند. در پیوند دو مؤلفه «میراث فرهنگی» به عنوان منبع و داشته در اختیار جوامع امروز با «نظام حکمرانی»، غفلت از تأثیر و تأثر ...
Click
To Read Full Article
