نقدی بر فیلم «دراما»/ کالبدشکافی یک فروپاشی: معماریِ تروما و روانرنجوری مدرن
کریستوف بورگلی با جدیدترین اثر خود، «دراما» (۲۰۲۶)، نه تنها یک شاهکار شخصی، بلکه یک لحظه ی شاخص در سینمای معاصر خلق کرده است. برای فهمیدن عمق این دستاورد، باید مسیر او را از آغاز دنبال کرد. در «بیمارِ خودِ من» (۲۰۱۹)، بورگلی جوان با طنزی که بیشتر از جنس دیوید اُ.راسل بود تا مایکل هانکه، به پدیده ی «بیماری سازی» در عصر اینستاگرام می پرداخت؛ اگر در آن فیلم دوربین هنوز فاصله ی امنی با شخصیت ها حفظ می کرد و از پشت شیشه به آن ها می نگریست، در «سناریوی رویایی» (۲۰۲۳) این فاصله به نیمه رسید و بورگلی اجازه داد دوربینش به درون رویاها و کابوس های ...
Click
To Read Full Article
