«مادرکیو»؛ بهره‌گیری از فانتزی به عنوان زبان اثر
«مادرکیو» به نویسندگی و کارگردانی محمدمتین اوجانی، از آن دسته اجراهایی است که پیش از هر چیز تلاش می کند برای خودش جهان بسازد؛ جهانی با قواعد، مناسبات و منطق اجرایی خاص خود. انتخاب فضای شرقی و حال وهوای معبدی، در این میان صرفاً یک انتخاب بصری نیست، بلکه بستری است که اتفاقات نمایش درون آن معنا پیدا می کنند. همین انتخاب از همان ابتدا فاصله اثر را با الگوهای تکرارشده کمدی های رایج بیشتر می کند. نمایش با قرار دادن مخاطب در فضایی متفاوت، او را وادار می کند برای ورود به منطق خودش آماده شود. فانتزی در «مادرکیو» صرفاً وسیله ای برای عجیب تر کردن صحنه ...
Click
To Read Full Article
