خاندان فراری؛ سرنوشت محتوم دیکتاتورهای بیوطن
رضاشاه در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰، هم زمان با ورود متفقین به ایران، نه در جایگاه یک پادشاه ملی، بلکه همچون مهره ای مصرف شده، کشور را ترک کرد و در چهارم مرداد ۱۳۲۳ در تبعید و غربت ژوهانسبورگ درگذشت. مرگی که نه سوگ ملی آفرید و نه خلأ عاطفی در جامعه. او در حافظه عمومی مردم ایران، نه به عنوان بنیان گذار نظم و امنیت، بلکه به عنوان حاکمی مستبد، خشن و بی اعتنا به رنج ملت شناخته می شد. یرواند آبراهامیان در کتاب ایران بین دو انقلاب، به نقل از منابع دیپلماتیک غربی تصریح می کند که اکثریت مطلق مردم ایران از رضاشاه متنفر بودند و حتی گسترش جنگ در کشور را به تداوم ...
Click
To Read Full Article
